Vandaag had een afspraak met de huisarts. In maart was o.a. mijn glucose te hoog en bij 2 metingen (nov en mei) was mijn bloeddruk aan de hoge kant. Ook nu bleek mijn bloeddruk te hoog (167/95).
Heel gesprek gehad. Over het niet meer aanmaken van Oestrogeen door de kankerbehandelingen. Over het effect daarvan op mijn gezondheid. Over mijn problemen met bewegen. Of het nu door het oedeem in mijn benen komt, door de longcovid of door mijn overgewicht, feit is dat het een probleem is. Het gevoel dat de problemen zich op blijven stapelen is iets wat ik heb sinds de diagnose baarmoederkanker in 2019.
Ik heb al eens geschreven over mijn overgewicht. Dat is een dingetje vanaf mijn puberteit. Het begon met troosteten toen ik als 8-jarige moederziel alleen voor onderzoeken in het ziekenhuis lag en werd een probleem toen ik, iets ouder, voor het eerst begon met een puntendieet. Als kind al viel ik in de categorie: iets te zwaar. Net als mijn zoon trouwens, maar die schoot op 13-jarige leeftijd ineens de lucht in. Ik bleef hangen op een schamele 1 meter 64.
Ik ontwikkelde een eetstoornis, viel veel af, hield dat niet vol en kwam vervolgens net zo hard en met extra’s weer aan. Dat herhaalde zich een aantal keer. In de loop der jaren kreeg ik de eetstoornis beter onder controle, het overgewicht bleef. Toen ik in 2016 het wandelen ontdekte, deed ook dit helaas geen wonderen voor mijn gewicht. Ik bleef net boven de 100 kilo hangen, ook met een gezond eetpatroon en voldoende (lees: veel) beweging.
De diagnose baarmoederkanker in 2019 was een grote schok. Helemaal toen ik las dat overgewicht één van de oorzaken kon zijn. Dan krijg je intern toch de vraag: is het dan mijn eigen schuld? Zo zwart/wit is het waarschijnlijk niet, maar het zal er allemaal niet aan mee geholpen hebben.
Na de operatie viel ik af, tijdens de chemo en de bestralingen kwam ik flink aan, daarna viel ik, met gezond eten weer af en nadat ik corona en vervolgens longcovid kreeg was er geen houden meer aan. Inmiddels ben ik wel weer stabiel, maar volgens de statistieken toch wel zo’n 50 kilo te zwaar.
Nu de beschermende werking van Oestrogeen niet meer aanwezig is, ontstaan er problemen met mijn glucose en bloeddruk.
Waar de internist vorige week alle problemen schoof onder het kopje: kanker en de bijbehorende gevolgen, schoof mijn huisarts het vandaag allemaal onder het kopje: overgewicht en de bijbehorende gevolgen. Het beestje kan maar een naam hebben. Vervolgens bespraken we de mogelijkheden. Ik eet hoofdzakelijk gezond, in het weekend mag ik zondigen, maar ik doe verder geen gekke dingen. Ik drink niet, ik rook niet, gebruik geen drugs. Maar helaas heeft dat alles geen effect op mijn gewicht. Ik probeer elke dag 5000 stappen te halen, maar dat is ook wel het maximale wat mijn lichaam aan kan. Iets teveel doen, even over mijn grenzen gaan en ik val meteen weer weken terug qua pijnklachten.
‘Ik laat volgende week je glucose prikken, is deze weer boven de 7, dan krijg je de diagnose Diabetes en dan zou je in aanmerking komen voor een bariatische ingreep (operatie), heb je daar al wel eens over nagedacht?’
Dat heb ik inderdaad maar het leek mij, gezien mijn verleden (keizersnee, debulking en jarenlange depressies) nou niet echt iets wat ik zou moeten willen. Of eigenlijk, eerlijk gezegd ben ik gewoon doodsbang voor zo’n operatie en de mogelijke consequenties.
Aan de andere kant, niets doen heeft natuurlijk ook consequenties.
Ik ga nu geen beslissingen nemen. Binnenkort heb ik verlengde intake bij de Vermoeidheidkliniek. Ik ben van plan om daar het multidisciplinaire traject te gaan volgen. Ik ga wel vragen of we het over de vakantie heen kunnen tillen. Vorig jaar vielen het voorjaar en de zomer in duigen vanwege mijn gebroken bovenarm, daarna kwam de ellende met de tweede covidbesmetting. Ik vind dat ik wel even een time out verdiend heb. Even alles op een rijtje zetten, even niks.
‘Misschien moet je voor jezelf een soort van deadline stellen?’, opperde mijn huisarts. Iets wat ik zelf ook al had bedacht. Als het goed is, krijg ik september 2024, te horen dat ik officieel geen kanker meer heb. Misschien is dat dan een logisch moment.
Wordt vervolgd ..
Opnieuw leren leven 