Opnieuw besmet…

Na de vakantie duurde het even voor ik weer een beetje bijgetankt was. Eind augustus had ik het gevoel dat het eigenlijk best wel redelijk ging. We konden een keer op pad, met z’n tweetjes lunchen in Dordrecht. Miniscoot mee. We gingen wat drinken in de stad. Ik maakte plannen om weer eens af te spreken met een vriendin. Ging met mijn neef naar het concert van Ayreon.

En toen werd het woensdag, 17 september. Ik zat in de douche en voelde mijn ontbijt van die ochtend terug omhoog komen. Dit was het begin van drie dagen flink ziek zijn. Het streepje op de coronatest was licht, maar dat was compleet uit verhouding met hoe ik me voelde. Zaterdag was een wat betere dag, mijn temperatuur kwam gelukkig weer eens onder de 38, zondag en maandag waren weer bagger. Vooral de keel- en hoofdpijn en later het hoesten en de benauwdheid.

Inmiddels ben ik gelukkig overgeef – en koortsvrij. Alleen nog wat keelpijn en soms wat hoofdpijn. En het hoesten en de benauwdheid. Zolang ik weinig doe, een beetje luister naar een luisterboek, wat app met een vriendin, is er niet veel aan de hand. Zodra ik een stukje loop, ben ik buiten adem. Moet ik ’s avonds de trap op, hoest ik de longen uit mijn lijf terwijl ik gierend ademhaal. Terugschakelen dus.

Ik ga nog maar één keer per dag naar boven, alleen om me te gaan slapen. Arno doet de was en ik vouw beneden het ondergoed en de handdoeken. Koken doen we zo simpel mogelijk. Oven en airfryer aan en verder zo min mogelijk poespas, want ik kan niet lang blijven staan zonder duizelig te worden of in hoesten uit te barsten.

Ik probeer me zo goed mogelijk te schikken in mijn lot. Wat kan ik anders? Helaas lukt dit niet altijd even goed. Ik was al zo beperkt en nu is het nog zoveel erger. Verdriet en ook wel angst komen regelmatig voorbij. Niet zo gek want dat hoort bij een terugval. Ik probeer mezelf gerust te stellen: ik zal vast nog wel verder opknappen, een luchtweginfectie heeft hier altijd weken nodig, wat nu niet kan, kan misschien later weer wel.

Bij vlagen voel ik me eenzaam. Normaal heb ik daar niet zo’n last van, ik kan mezelf normaal gesproken heel goed bezighouden. Maar dat is nu wat lastiger. Alles vreet energie. Dus heb ik mezelf maar een fijn nieuw dekentje cadeau gedaan voor op de bank. Lig ik tenminste comfortabel als ik probeer te luisteren naar een luisterboek, waarbij ik steevast binnen het kwartier in slaap val. Doe ik lekker lang met een boek 😉