Bella 13

Ik lees graag. Altijd al gedaan. Soms ging ik een tijdje trouw naar de bieb, soms kwam ik niet verder dan af en toe een tijdschrift. Tijdschrift lezen lukt me de laatste jaren niet goed meer. Ik dwaal makkelijk af, mijn brein snapt niet alles wat ik lees. Ook sla ik niet goed op wat ik lees.

Wat gelukkig wel lukt is het lezen van romannetjes. Ik lees graag feelgood en New Adult. Graag ook met wat spice erbij, de leeftijd van enkel en alleen maar braaf een kusje ben ik wel voorbij. Niet te veel, niet te heftig, want dan schiet mijn lijf meteen in de adrenaline. En zie dat maar weer eens kwijt te raken.

Wat lees ik dan allemaal? Of eigenlijk: Wat lees/luister ik want ik wissel het lezen af met luisteren. Soms lukt het lezen niet goed en soms lukt het luisteren niet, maar afwisselend kom ik een heel eind. Ik lees graag verhalen over tweede kansen, over kleine dorpjes, over enemy to lovers. Eigenlijk alles wat me een beetje een goed gevoel geeft. Als ze elkaar maar krijgen aan het eind en iedereen nog lang en gelukkig leeft. Nou ja, zelfs dat laatste hoeft niet eens. Maar een happy end is fijn. Niet voor niets feel good dus.

De laatste tijd lees ik regelmatig Young Adult romans. Dat zijn verhalen over twintigers op weg naar volwassenheid. Tegenwoordig hebben de hoofdpersonen in verhalen steeds meer diepgang, vaak hebben ze een verleden met trauma’s en er komen steeds meer ontzettend goede YA schrijvers bij. Als ik ergens goed in ben is het meeleven met de hoofdpersoon. Soms denk ik wel eens dat ik dit iets te goed kan. Het gaat hier in ieder geval mis.

Mijn puberteit en jong volwassenheid waren niet gemakkelijk. Ik kampte jarenlang met depressies. Ik ben gepest op het voortgezet onderwijs, had veel last van astma, allergieën en eczeem, voelde me regelmatig eenzaam en onbegrepen, was erg onzeker en voelde me nergens bij en thuis horen. Daar tussendoor probeerde ik een leven op te bouwen (inclusief eigen flatje drie hoog met een niet al te beste relatie), te studeren en te werken.

Het ging geregeld fout. Ik was nogal eens in therapie, huilde lakens vol en was met vlagen diep ongelukkig. Maar goed: ik heb het overleefd, de studies rondde ik na wat vertraging met succes af, ik vond een leuke baan, zette de foute vriendjes aan de kant, vond een fijne man, kocht een huis, kreeg een kind en werd volwassen. Niet dat het helemaal vanzelf ging. Maar ik kon me weer regelmatig gelukkig voelen

Als je chronisch ziek bent, ontzettend op moet passen dat je niet over je grenzen gaat, en daardoor veel rust moet nemen, betekent dat niet dat je automatisch ook meer slaapt. Voor sommigen gaat dit wel op, maar voor mij dus niet. Mijn hoofd staat altijd aan, vooral ‘s nachts. En, wat ik eigenlijk nog lastiger vind: hoe vermoeider en meer overprikkeld, hoe wakkerder mijn hoofd.

De eerste jaren dat ik ziek was, was ik vooral bezig met overleven. Behandelingen, gesprekken, medicijnen uitproberen, therapieën, uit een bus vallen, revalideren, etc. Toen het wat rustiger werd, dook ik in een soort van rouwproces. Ik moest leren accepteren dat de kans aanwezig was dat het niet beter zou worden en een manier zoeken om ondanks dat toch een bevredigend leven te leiden. Een flinke uitdaging waar ik nog niet helemaal klaar mee ben. Als je dat ooit al kunt zijn.

De laatste maanden is er iets nieuws bijgekomen: terugblikken op wat ooit  (lees: lang geleden) was. Of het nu komt door het genre dat ik lees (New Adult), mijn hoofd moe is met verwerken van het ziek zijn of dat het komt doordat ik kamp met een flinke terugslag of een combinatie van dit alles, ik weet het niet.

Maar mijn hoofd gaat aan de haal met de hoofdpersonen uit de boeken die ik lees. Ik overdenk, en overdenk, en overdenk. Hoe deed ik dat toen? Was dat handig? Had ik het anders kunnen doen? Had ik dingen anders moeten doen? Hoe doet deze persoon dat nu? Kan ik daar nog wat van leren? Had ik maar eerder geweten dat.. Nadenken over je eigen gedrag is niet erg, het is zelfs gezond. Maar continu nadenken over je gedrag, is dat niet. En al helemaal niet als het gaat om zaken die zo’n 25 tot 40 jaar geleden zijn. Ik weet het, heb diverse therapie en mindfulness cursussen gevolgd waarin ik echt wel wat geleerd heb.

Ik had alleen niet in de gaten dat ik dit deed. Ik lag daar maar in bed, te herkauwen en te herkauwen.

Tot ik vanmorgen kort sprak met een lotvriendinnetje. Zij had weer eens last van haar Truus. Truus is haar interne stemmetje dat vertelt dat ze dingen niet goed doet. Een stemmetje dat vooral opduikt als ze erg oververmoeid en overprikkeld is. Als haar energie en veerkracht laag zijn. En ineens snapte ik het! Er was niks aan de hand met mij en mijn verleden. Ik hoefde niet terug naar vroeger en ook niet terug in therapie om weet ik wat te verwerken.

Ik heb gewoon last van Bella 13! Een herkauwende koe in de wei, die sjagrijnig, moe en overprikkeld is. Bella 13! In mijn bed!

Als je nu denkt: huh? Dit gaat mij boven mijn pet. Je negatief kritische stem een naam geven, komt uit de Acceptance and Commitment therapie. Dit kan je helpen om wat afstand te nemen van dat stemmetje, of, in mijn geval, van mijn herkauwende koe.

In een volgend blog vertel ik meer over hoe dat werkt en kan ik je wellicht ook meer vertellen over Bella 13.

Voor nu ga ik eerst maar eens wat eten en wellicht dat ik toch ook maar even op zoek ga naar een ander genre om te lezen. Iets met een boekendorp in Schotland ofzo.