100 Dagen verlies en rouw

Deze week ben ik begonnen met het programma ‘100 dagen verlies en rouw’ van Schrijftuintje. Ik hou heel erg van schrijven maar vind het vaak lastig om te bepalen waarover ik dan wil schrijven.

Als er om me heen veel gebeurt, is dat meestal niet zo lastig, maar er gebeurt niet zoveel meer in mijn leven. Dat krijg je wanneer je chronisch ziek bent. Je kunt wel schrijven over hoe het verloop van verschillende behandelingen gaat, schrijven over dingen waar je tegenaan loopt, zorgen waar je mee zit, maar ik vind het vervelend om steeds hetzelfde te moeten schrijven. Het voelt dan alsof ik niet verder kom. En dat is eigenlijk wél wat ik het liefste zou willen: verder komen. Verder groeien.

Jezelf blijven ontwikkelen kan lastig zijn als je chronisch ziek bent. En al helemaal als je voor je gevoel niet meer vooruit gaat in herstel. Veel van wat ik doe is gericht op zo stabiel mogelijk proberen te blijven, niet nog verder achteruit gaan, rusten, evenwicht proberen te vinden, proberen zo goed mogelijk voor mezelf te zorgen. Dat is vooral toch ook heel saai. Het voelt niet altijd saai hoor. Na een PEM ben je vaak weken op zoek naar een nieuwe vorm van stabiliteit en na een crash duurt het vaak maanden voordat je je weer een beetje mens voelt. Ik heb de moeilijkste periodes vaak in de wintermaanden. Dan gaat vrijwel alle energie naar mijn lichaam. Niet zo gek want elk klein verkoudheidje kan zorgen voor weken herstel. Maar als alle energie nodig is voor je lijf, hou je dus ook nauwelijks iets over voor cognitieve en mentale zaken. Terwijl die vaak wel nodig om mentaal te kunnen groeien.

De examens zijn hier klaar, Ruben is geslaagd  voor de Mavo en ik merk toch wel dat er wat stress weggevallen is. Ondanks dat hij het zelf moest doen, zijn dit toch echt wel dingen die veel energie kosten. Mentale en cognitieve zaken kosten veel energie. Als je onbeperkt energie hebt of een lijf wat gaandeweg de dag weer energie bijtankt, dan ben je hier vaak niet bewust van. Mijn batterij begint ’s morgens al laag en laadt vaak gaandeweg de dag ook niet echt meer op. Ook niet als ik veel lig en rust. Ik draag tegenwoordig een acitvewatch met body battery. Ik was er eigenlijk bang voor, voordat ik ‘m kocht, dat hij hele andere uitslagen zou geven. Dat het allemaal wel mee zou vallen, dat ik me vermoeider voelde dan ik eigenlijk was. Ik hoopte dat dit inzicht zou geven.

Het stukje inzicht heb ik gekregen, maar ik ben vooral erg geschrokken van de lage waardes. Het is confronterend om te zien, ook als je het eigenlijk al wel vermoedde. Soms kan ik zaken herleiden, niet altijd. De bedoeling is dat je elke dag wat energie overhoudt om goed te kunnen slapen. Iets wat mij niet lukt.

Maar goed, ik dwaal af. Ik ben dus begonnen met een nieuw schrijfproject:  100 Dagen verlies en rouw. Ik denk zelf dat ik het ergste inmiddels achter de rug heb. Vaak is het zo dat je pas achteraf beseft waar je doorheen gegaan bent. Op het moment zelf ben je zo bezig met overleven dat daar helemaal geen ruimte voor is. Ik ben altijd iemand geweest die het fijn vond om te reflecteren, dus dat kan prima met dit programma.

De bedoeling is om elke dag, of om de dag of een paar keer per week een schrijfoefening te doen. Elke week krijg ik een mailtje met verschillende oefeningen. Ik kan dan zelf kiezen wat ik aan wil pakken en wat niet, ik kan ook zelf kiezen hoeveel tijd en energie ik erin steek.  Ik ben eigenlijk wel heel benieuwd wat het me allemaal gaat brengen dus ik hoop daar de komende periode wat meer over te gaan schrijven.

Mocht je denken: hé, dat klinkt leuk. Google even op ‘schrijftuintje’ en ‘100 dagen rouw’. Ik doe de volledige online versie.