M&M’s met caramel zeezout

Afgelopen vrijdag had ik een afspraak bij de assistente van de huisarts om over mijn diabetes type 2 te praten.

Het was een drukke week geweest. Te druk. Donderdag bloed prikken, maandag gesprek huisarts, dinsdag controle in het ziekenhuis en nu, vrijdag, de laatste afspraak. De hele week leef ik al op adrenaline. Slapen doe ik nauwelijks of pas na een uur of 6 ’s nachts. Mijn fitbit laat hoge pieken zien in mijn hartslag, vooral ’s avonds en ’s nachts en mijn oren suizen dat het een lieve lust is.

Ik weet wat de assistente gaat zeggen. Mijn gewicht is sinds het begin van de lente in een stijgende lijn omhoog gegaan: Teveel stress, teveel slechte dagen, teveel depressieve gevoelens en dus ook teveel eetbuien. Vergeleken met vroeger vallen die eetbuien nog hartstikke mee. Ik eet niet ongecontroleerd, maar snoep teveel. Mijn lichaam, dat zich toch al niet comfortabel voelt, grijpt alles aan om zich veilig te voelen. En ja, eten is toch echt comfort. ’s Avonds lekker met een klein bakje M&M’s met caramel zeezout op de bank en ik kan even ontspannen.

Dat ontspannen komt me vervolgens duur te staan: 13 kilo erbij, een bloedsuiker van 9,3 en als ze voor de zekerheid ook nog even mijn bloeddruk meet, slaan de alarmbellen uit: 191/113. Zo hoog is hij nog nooit geweest. Dit is niet goed (nee, vertel mij wat!).

Ik krijg, op verzoek, metformine mee. Dat helpt tegen het hongergevoel. Maar ik heb geen last van hongergevoel. Ik zoek troost, demping, ontspanning. En dat zit nou eenmaal niet in een schaaltje kwark met appel. Een veel gehoorde bijwerking van de metformine is darmproblemen en diarree. Ik denk aan de diagnose van afgelopen dinsdag. Nee, ik moet daar beneden absoluut niet nog meer ellende hebben. Maar er moet iets veranderen. Toch laat ik voorlopig nog elke avond het pilletje netjes in mijn medicijnbakje zitten. Ik durf het nog even niet aan.

Het gaat gelukkig de laatste tijd mentaal een stuk beter met me. De Citalopram (antidepressiva) doet zijn werk. Ik ben vrolijker, gezelliger, aanhankelijker en maak me minder zorgen. Maar vandaag voel ik me verdrietig. Wat is het toch een ellende de laatste jaren. Ik heb soms het gevoel een dominostenenrij te zijn die maar om blijft vallen.

Deze week eerst maar weer eens proberen om de rust terug in mijn lijf te krijgen. Zonder de M&M’s met caramel zeezout, dat dan wel.