Haken

Het is een tijdje vrij stil geweest rond mijn persoontje. Het lukt me op dit moment niet zo goed om te schrijven. Ik denk dat dit te maken heeft met de winterperiode. Ik vind de winter sowieso vaak lastiger dan de zomer, zit ook vaker wat meer in mijn hoofd. Het lukt dan niet goed om op papier te verwoorden wat ik voel. De laatste week ben ik weer wat meer gaan delen op facebook. Ik zal hier mijn berichtjes posten:

Ergens vorige week schreef ik het volgende:

Het gaat al een paar weken niet lekker. Ik heb veel last van mijn lijf en als dat wat langer duurt, vind ik het moeilijk, zeker als ik daardoor ook nog eens heel slecht slaap, om positief en vrolijk te blijven. Soms is er een aanleiding (bijvoorbeeld een uitje of toch wat teveel gedaan) en dan kan ik dat vaak wel relativeren maar als het net als nu niet goed herleidbaar is (ik kom niet verder dan ‘ wellicht toch de hoge luchtvochtigheid?) en ik er weinig aan kan veranderen, dan is de moed soms ver te zoeken. Op dit soort momenten is afleiding heel welkom maar omdat het ook al snel teveel is, is dat soms best een zoektocht. Gelukkig heb ik op het moment weinig hinder meer van mijn tennisarm dus ik ben weer wat aan het haken (leve het haakkussen!). Om het voor mezelf een beetje uitdagend te houden (hoofd heeft daar behoefte aan) ben ik uit mijn comfortzone gekropen en begonnen aan een ‘haakcal”. Een cal is een haakproject van meerdere (in dit geval 15) weken. De bedoeling is dat ik over 15 (meer mag ook) weken een fijne zelfgehaakte deken heb waar ik lekker onder kan liggen rusten. Het eerste vierkantje is gehaakt en dat maakt me dan toch wel weer een soort van vrolijk.

Gisteren schreef ik dit:

Jeetje, wat kom je jezelf tegen bij zo’n haakcal. Hoewel ik natuurlijk inmiddels veel beter zou moeten weten (streng voor mezelf, hoe kom je daarbij?), ben ik deze week tegen zo’n beetje al mijn valkuilen aangelopen. Een opsomming:

* Nee, het is niet verstandig om zonder klokje te haken.

* Nee, het is niet slim om lang op een rechte stoel te zitten, dat haakkussen heb je trouwens ook niet voor niks.

* Als je je niet goed kunt concentreren, maak je fouten. Veel fouten. Alleen heb je dat, op dat moment, niet in de gaten.

* Filmpjes kijken, patroon lezen en schema’s bekijken, dat zijn teveel prikkels tegelijk: je krijgt kortsluiting, kunt niet meer helder denken en je wordt misselijk.

* Die misselijkheid zorgt vervolgens voor een vieze brandgeur in je neus, tikjes in je hoofd, nog meer oorsuizen en hoofd- en nekpijn.

* Je functioneert niet onder druk. Nee, ook niet als je iets heel erg leuk vindt.

* Pijn, oververmoeidheid en toch door gaan = aanmaken adrenaline en cortisol = niet kunnen slapen. Als je een paar nachten sle ht slaap, kun je een serieuze terugval krijgen.

* Je zegt wel: ‘ik doe het op mijn eigen tempo’, maar als je hoofd blijft roeptoeteren dat je het toch af wilt hebben, is het verstandiger je hoofd te negeren en alleen naar je lijf te luisteren.

* Die stemmingsschommelingen en dat emotioneel worden, dat zijn allemaal signalen dat je toch teveel doet. En nee, een lege agenda helpt je dan niet.

* Die planning van de ergo, met die punten waar je niet overheen mag, die is er niet voor niets.

* Als iets vandaag klachten geeft, is de kans groot dat dat morgen ook het geval is. Sterker nog: als je vandaag herhaalt wat je gisteren deed, is de kans reëel dat je jezelf juist nog zieker maakt.

Lang verhaal kort: ik ben nog niet op de helft van waar ik vandaag had willen zijn en ik ga waarschijnlijk nog wel veel verder achter raken, want ik moet het komende week echt gaan doseren. Toch is het ook wel weer goed om af en toe te zien wat er gebeurt als ik weer even heel erg eigenwijs ben. Ik ben inmiddels gewend om mijn leven zo in te richten, dat ik zo min mogelijk ‘last’ heb. Er hoeft maar iets anders te gaan en ik merk meteen de gevolgen. Sommige dingen, bv het weer, daar heb ik geen grip op, maar ik heb wel grip op wat ik doe en op wat ik laat. Komende week weer wat meer afspraken bij de vermoeidheidkliniek (had je het gezien, gisteren bij één vandaag?) en ik wil, als het zonnetje schijnt, ook wel weer eens naar buiten. Voldoende rusten, doseren, gezond eten, ontspannen, zorgen dat ik goed slaap en PEM voorkomen dat zijn allemaal prioriteiten. Haken is dat niet. Dat kan ontspanning zijn maar dan moet ik me wel aan wat voorwaarden houden. Ik heb met mezelf afgesproken dat die deken er uiteindelijk wel gaat komen (al kost het me jaren) en dat ik het vooral ga zien als een heel groot leerproces. Wat zal dat straks fijn rusten zijn, onder mijn eigen ik-leer-mezelf-steeds-beter-kennen -haakdekentje.