Vastdenken

Ik kan soms ontzettend veel last hebben van piekeren en mezelf vastdenken.

Vanmiddag is zo’n moment.

Zoals ik al eerder schreef, ben ik sinds juni bezig met koolhydraat beperkt eten. Dit heeft al wel wat opgeleverd: 14 kilo minder, een lagere bloedsuikerwaarde, rust in mijn eetpatroon, nauwelijks meer eetbuien en een verhoogd ‘goed’ cholesterolgehalte.

Maar het heeft ook nadelen: mijn slechte cholesterol is mee omhoog en ik kan me niet meer troosten met eten. Dat laatste is trouwens geen probleem als ik goed in mijn vel zit. Als ik goed in mijn vel zit, lig ik ook niet wakker van het te hoge cholesterolgehalte. Dan laat ik me leiden door de opmerking van de assistente van de huisarts dat ik het al zo ontzettend goed doe en dat dit vast ook wel goed komt.

Maar vandaag zit ik kennelijk niet zo goed in mijn vel want ik maak me vandaag wel druk. Met de diëtiste van de Vermoeidheidkliniek heb ik afgesproken dat ik een paar dagen de eetmeter invul. Zij gaat met mij mee kijken om te zien of het mogelijk is om wat minder goede keuzes (vetrijke verzadigende producten) om te zetten naar betere keuzes. Die minder goede keuzes zijn trouwens prima keuzes als je koolhydraatarm eet. Fors minder koolhydraten, maar lekker veel verzadigd vet is het motto. Verzadigd vet (de naam zegt het al) zorgt er immers voor dat je goed verzadigd raakt tijdens de maaltijden. Inmiddels kan ik toe met 3 maaltijden en een toetje. Ik heb geen snaaibuien meer en voel me eigenlijk hartstikke goed (voor zover dat in mijn geval kan) met dit eetpatroon. Maar op deze manier eten is kennelijk niet zo goed voor mijn cholesterol, en dat is gevaarlijk want daar kun je een hartaanval of beroerte door krijgen. Maar eigenlijk is dat ook weer niet helemaal zeker want nieuwe onderzoeken wijzen juist uit dat de helft van de mensen die een hartaanval of beroerte krijgt, helemaal geen verhoogd cholesterol heeft. En er is destijds gerommeld met de onderzoeksresultaten. En de voedingsmiddelenindustrie zit er natuurlijk ook weer achter. Dat lees ik allemaal op internet, de bron die je raadpleegt als je nog meer vragen wilt hebben. Ik heb geprobeerd vanmiddag de waarheid te achterhalen. Het verbaast je waarschijnlijk niet dat dit niet gelukt is. Het enige dat het opgeleverd heeft, is dat ik weet dat er inmiddels twee kampen zijn en dat zij elkaar om het hardst bestrijden.

Tjee, waar maak je je zo druk om, zul je je waarschijnlijk afvragen.

Dat dacht ik een half uur geleden ook, toen ik in tranen voor mijn boven werkende man stond.

Na een paar keer diep ademhalen wist ik gelukkig weer dat het niet om de inhoud van mijn gedachten gaat, maar om het gegeven dát ik die gedachten  heb én ze niet los kan laten. Meestal is dat een gevolg van (over)vermoeidheid, stress, pijn, overprikkeling en/ of teveel van mezelf vragen.

Afgelopen zondag ben ik naar het concert van Ayreon geweest. Hoewel ik bij voorkeur drukke plaatsen en grote activiteiten mijd, wilde ik toch wel heel graag eens een show van hem meemaken. Ik was één van de gelukkigen die, binnen de 15 minuten dat de 3 concerten uitverkocht raakten, 2 kaartjes kon bemachtigen. En ik moet zeggen dat ik het ook echt niet had willen missen. Wat een show en wat een gitaargeweld. En wat was het gaaf! Dat ik bijna 4 uur lang op een best wel oncomfortabele kruk zat, dat nam ik voor lief. Dat ik waarschijnlijk een terugval zou krijgen voor wat betreft pijn en vermoeidheid, prima! Daar kon ik ook mee leven.

Maandag voelde ik inderdaad al mijn spieren protesteren, dinsdag en woensdag kwam daar nog een tandje bij, maar ach, ik had mijn agenda al uit voorzorg leeg geveegd, ik had verder geen verplichtingen dus ik hopte wat op en neer tussen bank en toch af en toe even een stukje lopen om te zorgen dat ik wel in beweging bleef. Op de blaren zitten, heet zoiets. En het was het waard geweest, dus niet klagen, maar dragen.

Een ander gevolg van vermoeidheid is dat mijn hoofd raar gaat doen. Ik krijg moeite met simpele opdrachten, instructies of recepten lezen en twee gerechten tegelijk koken lukt niet goed meer. Ik word kribbig, reageer te fel. In plaats van op de rem te gaan staan, druk ik het gaspedaal verder in. Natuurlijk is juist nu een goed moment om de eetmeter in te vullen, en in plaats van de drie dagen waar om gevraagd wordt, vul ik er vijf in, dan heeft ze meteen een goed beeld. En weet je wat, misschien kan ik zelf ook al wel op zoek gaan naar alternatieven voor al dat verzadigde vet. En die kunstmatige zoetstoffen die ik nu gebruik zijn natuurlijk ook helemaal niet goed. Ik zou ook gewoon zonder moeten kunnen. En ik drink ook veel te weinig. En ik zit te veel. En dat is ook niet goed. Zitten is zelfs het nieuwe roken. En.. En…

Voordat ik het in de gaten heb, zit mijn hoofd verstrikt in een gigantisch web. Ik zoek me suf op internet naar bewijzen, alternatieven, weetjes en tips. Dat al dat surfen helemaal niet goed voor me is en dat ik dit juist moest beperken als ik moe ben, dát ben ik allang vergeten.

Tot het moment dat ik boven in tranen uitbarst. Met de tranen breekt de spanning in mijn hoofd en kom ik weer terug in mijn lijf. Het gaat er helemaal niet om dat ik altijd doe wat het beste voor mij is en dat ik allerlei ellende probeer te voorkomen (wat volgens mij niet eens kan). Wat ik aan het doen ben, is puur een gevolg van intense vermoeidheid. Die vermoeidheid maakt dat ik niet goed meer kan relativeren, dat ik van een mug een olifant maak, dat ik problemen zoek die er niet zijn. In plaats van mijn hoofd te breken over allerlei zaken waar ik toch niet uit kom, kan ik beter op de bank gaan liggen en muziek luisteren of een serietje kijken. Of wat voor me uitstaren. Helaas regent het waardoor ik niet even een rondje met de scoot kan maken, maar er zijn zat andere dingen te bedenken. Bedenk ik nu. Want op het moment dat ik zo verstrikt ben in mijn eigen web dan zie ik al die mogelijkheden niet. Dan ben ik net een TGV die alle stationnetjes voorbij raast op weg naar.. Ja, naar wat eigenlijk?

Ik vind dit één van de moeilijkste dingen die er zijn. Mijn hoofd rustig houden als mijn lijf oververmoeid is.